Senin Görüşün Var Mı?

SormamLazım
  • Çocukken iyi bir hayat yaşamadım ve bu yaşımda da böyle devam ediyor .Sanırım hiç olmamam gerektiğine o zaman da inancım başlardı . :)

  • Çocukken parasızlıktan başkalarının giydiği kıyafetleri giyerdim. Çocukken bu durumu anlamamış yabancıların bana hediye verdiklerini düşünürdüm. Şu anda da maddi açıdan istediğim yerde değilim ama o halimden iyiyim en azından. Kıyafetlere param yetiyor iki üç bir şey de olsa biriktirebilirim ya da çalışıyorum diyelim. Herhalde çocuk halim beni görse zengin sanardı, ah yavrum benim.

  • Napıyon beya derdi 😄😄

  • Çocukluğum bu halimi görseydi bir iki şeye çok şaşırır haricinde tam da olmak istediğim gibi derdi, bir oh çekerdi.

  • Çocukluğumda söyle olacağım böyle olacağım tarzında yetiştirilmemiş olduğum için bu tür bir düşüncem olmadı. Ama başardıklarımı dikkate alınca çocukluğum da bu halimden memnun olurdu.

  • Bende geçmişe gidip çocukluğumla konuşmayı isterdim

  • Sağ eliyle ikibuçuk yaparken göz kırpardı bana:))

  • Beni tebrik ederdi. Bizim çocukluğumuz yokluk yıllarına denk geliyor maalesef. Şimdiki çocuklar gibi imkanlarımız sınırsız değildi. Dolayısıyla çocukken bir çok şeyim yoktu. Ama büyüyüp iş sahibi olunca, aklımda kalan, çocukken alamadığımız ne varsa hepsini aldım kendime sırayla. Sallanan sandalyesine kadar ... Ama mühim olan nasıl yaşadığın değil, nasıl öldüğün.. Dolayısıyla erken konuşmuş olmak istemem. Hayatımı seviyorum ve mutlu olmak için bu çok gerekli. Umarım bundan sonrası, buraya kadar olanından daha güzel geçer. Hepimiz için...Amin...

  • Ne hale getirmissin beni. Sen neseli idealkeri parlak fikurleri olan biriydin. Oldurmussun beni

  • Benim adıma çok üzülür keşke farklı yollara girseydin kendine bu yaşattıklarını reva görmeseydin derdi.

  • Gurur duyardı... Tonlarca enkazın altından öyle ya da böyle, dizlerim yaralı ama dimdik durmayı başararak çıktığımı görürdü. Çocukluğumla buluşabilmeyi hep çok istedim. Her şey çok yabancıyken, bana tanıdık gelen tek şey o olurdu sanırım. Dizlerime yatırır, uzun uzun saçlarını okşardım

  • Şimdiki hatta şu günlerdeki halimi görse üzülürdü sanırım çocukluğum. Çocukluğu çok mutlu geçenlerdenim ben. Çok yakın bir dostumla ortak bir derdimizdi bu konu, hatta hayata dair ortak varsayımımız. Eğer bir insanın çocukluğu çok mutlu geçmişse, gençliği ve hatta yetişkinliği çocukluğu kadar mutlu geçmiyor bizce nedense. Çok keyifli, neşeli, mutlu, coşkulu bir çocuktum ben. Annem ve babamla yaşadığım şehir ve evin yanı sıra dedem ve anneannemin yaşadığı şehirde de ayrı bir hayatım daha vardı benim. Sokakta oynadığım arkadaşlarım, haylazlıklarım, aşklarım, koşuşturmacalarım, düşmelerim, kalkmalarım ve ağız dolusu doldurup, sonra üfürüp boğulasıya gülerek yediğim leblebi tozum. Annem ve anneannemin diktiği, neredeyse her gün ayrı giyebilecek kadar çok elbiselerim. Giyip, kendi etrafımda döndüğüm fırfırlı, kloş etekli, çiçekli böcekli desenli, renkli elbiseler. Her elbiseye uygun rugan ayakkabılar ve süslü saç tokaları. Ayrıca sokakta oynarken giydiğim erkek Fatma şortlarım, t-shirtlerim, dizlerimdeki yaralarım, her kız çocuğu gibi aşık olduğum canım babam ve güzel annem.Üzülürdü çocukluğum şimdiki halime, hatta inanamazdı.Artık neden bu kadar içe dönük ve mutsuz olduğumu anlayamazdı.Çünkü O hiç tanımadı mutsuzluğu..

İlginizi çekebilecek diğer sorular